Insight timer meditatie

 

Mediteren met “insight timer” is fascinerend. De app laat voortdurend zien wie er via de app mediteren over de hele globe en stelt je in staat met hen samen te mediteren of te communiceren. Grenzeloos mooi. Het heeft mij ook de nodige meditatiediscipline opgeleverd. Nu me dat al een aantal weken dagelijks minimaal 60 minuten lukt, merk ik welke verdieping dat geeft t.o.v. mijn wat losvaste benadering eerder. Praten over meditatie is leuk. Lezen ook, maar het doen een ander verhaal. Een verhaal zonder woorden; dat wel. Het beste recept, kan uiteindelijk nooit de slechtste maaltijd vervangen.

grensverlegen

Terwijl zeven en negen jaar trainen in het bos loop ik los van de rest een platgetreden pad. Op zoek naar één tel niet. Gehijg in mijn rug. Hij als mij. Zij zo’n tien of elf. Hobbelend achter hem. Hij zegt: “Kom even doorgaan. Je moet je grenzen verleggen”.

Moeten.

Verleggen.

Grenzen.

Verleggen .

Moeten.

Grenzen.

Verleggen.

Het hangt even boven mij, fladdert wat en pikt me dan midden op de neus.

Angst voor de dood.

Daarom  verleggen we altijd grenzen.

Dat moet.

steve jobs

Vorige week bevond ik me voor het eerst in tijden op Amsterdam CS en voelde drang om de stad te verlaten. De wandeling door de Jordaan eindigde op een sprookjesachtige locatie, waar ik het feest met notabelen voortijdig verliet.

Het meisje achter de kassa pakte het boek geduldig en met aandacht in. De twee vrouwen voor mij bedankten haar en ontweken de ongeduldige rij. Het was een mooi pakje. Ze zocht wat onhandig naar een boekenlegger en deed me denken aan Bridget Jones. “Niet echt in de kleur van apple”, zei ze met de frisheid van Granny Smith en gelukkig had ik voor de biografie van Steve Jobs geen kadopapier nodig. Ik wilde lezen. De stad nodigt uit om de aandacht ergens anders op te richten. Dat kon Jobs als geen ander.

Het boek, een slordige zeshonderd pagina’s las ik in korte tijd uit, voor zover het niet werd onderbroken door luiers verwisselen, verhaaltjes voorlezen, werken en slapen. Van Jobs werd gezegd, dat hij altijd zichzelf was. Dat lijkt me een misvatting. Jezelf verliezen in streven naar perfectie, dat is ook een vorm van sterven. Steve Jobs was geadopteerd en gaf zichzelf bij zijn leven al weg. Streven en sterven. Meer is het niet. Minderen kan altijd nog.

 

 

 

in ’t berkebosch

Een open einde. Daar hou ik wel van. Maar hier twijfel ik.

We waren niet op de fiets en besloten een andere weg in te slaan, waar…

….we in alle rust de verbeelding lieten komen

ons schuldenplafond verlaagden

en luisterden naar elkaar

en dachten aan dat

waar we geen twijfel

over hebben

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

een hemelse ontdekking

foto anp

 

door mijn oren

en langs mijn ogen

verbindt het mijn

rechter

en mijn linker

kleine

teen

 

gevonden bij de uitvaart van Harry Mulisch waar Louis Andriessen en Reinbert de Leeuw het deels uitvoerden;  Schubert schreef deze fantasie in het jaar van zijn dood; dat bedenk je niet
(kleine tip met grote gevolgen: luister met koptelefoon)

de zomer van jaap

Soms probeer ik niets te doen. Dat gaat steeds beter. Het lijkt zo makkelijk, dat het soms onmogelijk is. Niets is relatief. Ik haal nog steeds adem. Gedachten stoppen niet, maar op een rustige plek kan ik naar ze kijken. Dan verbeeld ik een podium, waar ik gedachten alle kanten op laat springen. Stap voor stap beweeg ik dan richting coulissen.

Over non-dualiteit sprak Jaap van Zweden in een memorabele aflevering van vpro’s zomergasten. Vanuit een crisis werd hij ook dirigent over zijn eigen leven. Zijn autistische zoon gaf hem het stokje. Hij eindigde die zomeravond in 2009 met het vierde deel van de negende symfonie van Mahler. Muziek die ik niet eerder beluisterd had. Vrouw en dochters al in diepe slaap. Een donker huis. Een bank. En een vierkante lichtgevende kast. Bernstein dirigeerde rechtstreeks naar mijn hart. Afscheid nemen zonder vrees leek even mogelijk.