vader van dochters

“Papa, wil je een vliegtuigje vouwen?”

Een straalvliegtuig ontvouwt zich aan mijn handen alsof het gisteren was. Uren, dagen bouwden we bevlogen aan ontwerpen, die mijn vriendjes en ik de overwinning moest brengen. Stopwatch en papier. “Air-time”.

“Oh wat mooi, Papa!”

Ze gooit ‘m een keer door de kamer.

Ik knip nog twee klepjes in de vleugels.

Ze gooit ‘m nog een keer door de kamer. Hij vliegt!

“Goed papa…..en nu ga ik ‘m versieren”.

vergeet de ‘boobies’ op zondag

Zondagsrust is relatief. Bank. Krant. Koffie. Zeven, zes en twee, die de adrenaline arena van pakjesavond verruild hebben voor het spel, dat hen beter past.

Het is Eva Jinek, die mijn ego wakker schudt. In een ijskoud decor waar de bank met gasten op ongemakkelijk grote afstand is geplaatst, transformeert ze de fysieke meters in lichtjaren. Angst vermomd als ambitie maakt mensen lelijk en beeldvorming belangrijker dan interesse.

In de volkskrant brengt Frank Koenegracht, psychiater/dichter me weer in de geïdealiseerde zondagse gemoedstoestand : epigram.

De opening van VPRO’s vrije geluiden beneemt me de adem. Geluid neemt het over van beeld. Ngo Hong Quang.

Daarna wordt de ruimte langzaamaan gevuld met sinterklaas, speculaas en hoogrode konen.

Vanmiddag mijmeren over de sterfelijkheid van Sven Kramer.

 

 

 

 

 

 

 

Eclaron 2011

Eén van de mooiste momenten van deze vakantie. Op een kleinschalige camping gelegen aan het grootste kunstmatige meer van Frankrijk; het Lac du Der (meer van de eik). Met mooi weer, een klein zwembad en genoeg speelvriendinnetjes voor de meisjes ontpopte onze expeditie zich al boven de verwachting, die ons afgelopen jaren richting Center Parcs had gedreven. Erg leuk voor de kinderen, maar zelf kwam ik er nooit helemaal onbesmeurd van terug. Acteur in een liefdeloos format.

De autorit met de van mijn zus geleende auto (onze eigen minimalistische voiture leek ons een te grote uitdaging) was prima gegaan en de stacaravan was omheind door een houten hek, dat voor tweejaar een niet vanzelfsprekend te nemen horde was. Sinds januari had ik geen weekje vrij meer gehad en vond mijzelf nu horizontaal terug achter een verborgen geschiedenis van Donna Tartt, dat ik thuis van het stof had ontdaan. Zevenjaar kwam langs met een versteende pad en keek er treurig en plechtig bij. Een uitvaartondernemer kon er een puntje aan zuigen. Een tiental meter verderop werd hij creatief begraven onder kiezeltjes en veertjes. Een monument.

hier ligt mevrouw pad

Vanachter mijn boek riep ik naar haar, dat er dan ook op zijn minst enkele woorden gesproken dienden te worden ter voltooiing van het ritueel. Ze aarzelde niet. De speelvriendinnetjes vouwden vroom de handjes.

hier ligt mevrouw pad

ze was het leven zat

ze vond het echt niet leuk

ze had overal jeuk

ze werd plots overreden

eindelijk tevreden

Het luieren, het zwemmen, het lekkere eten.

Het is zo vergeten.

schotse humor in hollandse duinen

 

Ergens naar toe lopen is heerlijk.

Vooral wanneer je de zee al kunt ruiken.

Maar dan word je moe en vermengt het zout van de zee zich met het zilt van je tranen, die komen, omdat je broek nat is geworden, het zand te mul en je lijf te koud.

Het was prachtig grijs vandaag.

 

 

(Het “ze lopen los, papa?!!” (x3) van Sanne komt waarschijnlijk omdat we iets te vaak gekooide dieren zien met ons jaarabonnement op Artis)

ze hadden er waarschijnlijk de kracht niet meer voor

Vandaag hebben we het verjaardagspartijtje van Sanne gevierd. Dat u vanavond dit blog al kan lezen, is een heldendaad mijnerzijds. Met in totaal acht stuiterballen zijn we naar de bakkerij in het dorp getogen om er na tweeënhalf uur met acht gediplomeerde en geglazuurde koekenbakkers weer uit te komen.  Na dit bacchanaal van kleurstoffen, suiker en deegwaren hebben we er nog kaassouflées, friketten, krokandellen en patat met mayonaise, ketchup en joppiesaus in gepropt en ze daarna in een daartoe speciaal geprepareerd deel van ons huis de inboedel en elkaar laten slopen.

 

Maandag is mijn vrouw jarig. Dan hebben we er deze maand al drie verjaardagen binnen ons gezin, twee verjaardagen van neefje en nichtje en één van mijn schoonmoeder opzitten. De gedachte aan slagroom en slingers in deze fase van februari roept associaties op met de laatste dagen van het Romeinse rijk. Feestend ten onder. Ze hadden er waarschijnlijk gewoon de kracht niet meer voor.

nynke

Dan ben je vijf jaar. Vernoemd naar Nynke van Hichtum. Een garnaaltje bij de geboorte. Zit je in groep twee. Een dromertje. Kabbelen de gedachten mijlen ver. Alles staat je. Niet alleen kleding, maar ook dat beetje luie, lazy like a sunny afternoon. Soms word je gillend wakker. Groeipijnen. Ben je sterk als het moet, zoals in mei 2007 bijna twee jaar oud:

 

 

 

 

 

 

 

je valt beroerd
twintig maanden levenservaring
behoeden je niet voor alle risico’s
in je prille leventje
gelukkig huil je
in dit bloedbad
houston control
collega bellen voor de dienst
sanne naar opa en oma
mama met jou alvast naar de ehbo
hadden het rustig aan kunnen doen
tweeënhalf uur wachten in een
bedompte wachtkamer
op de hoofdact van de avond
vier volwassenen,
die jouw breekbare
lijfje drie draadjes lang
onbeweeglijk maken
god wat ben je sterk
geen echte paniek
het huilen is snel over
natte haartjes, hoogrode konen
en een onverwacht veerkrachtige blik
in jouw bodemloze groenbruine meren
je armpjes stevig om me heen
we danken de lieve zusters
en aardige kinderdokter
met de vaste hand
snel naar huis
plof, de bank
wat deed ze ’t goed hè
ja, ze deed ’t fantastisch

Ben je zon, zee en ……

mijn vlindertje
bij een vroege zee
ze vindt de branding
in golven
overspoelt het mij


 

Reeg ik jouw waterpokken aanéén tot een gedichtje:
waterpokken ontspringen uit jouw huid
als druppels in een spiegelende plas
tik, tik, een wonderlijk geluid
twee emmertjes vol van je ras, ras, ras
uit een regenwolkje met jouw gezicht
gepokt en gemazeld, wieg ik je in slaap
een krentenbolletje in koortsachtig licht
en zie tussen de spatjes door
de dromen zachtjes aankloppen
in een diepe, diepe gaap



En heel af en toe ben je boos. Redeloos. Ziedend. Verscheurend.
Zoals vandaag. Maar ook dan ben je prachtig.