Soms probeer ik niets te doen. Dat gaat steeds beter. Het lijkt zo makkelijk, dat het soms onmogelijk is. Niets is relatief. Ik haal nog steeds adem. Gedachten stoppen niet, maar op een rustige plek kan ik naar ze kijken. Dan verbeeld ik een podium, waar ik gedachten alle kanten op laat springen. Stap voor stap beweeg ik dan richting coulissen.
.jpg "jaap van zweden")
Over non-dualiteit sprak Jaap van Zweden in een memorabele aflevering van vpro’s zomergasten. Vanuit een crisis werd hij ook dirigent over zijn eigen leven. Zijn autistische zoon gaf hem het stokje. Hij eindigde die zomeravond in 2009 met het vierde deel van de negende symfonie van Mahler. Muziek die ik niet eerder beluisterd had. Vrouw en dochters al in diepe slaap. Een donker huis. Een bank. En een vierkante lichtgevende kast. Bernstein dirigeerde rechtstreeks naar mijn hart. Afscheid nemen zonder vrees leek even mogelijk.
