Terwijl zeven en negen jaar trainen in het bos loop ik los van de rest een platgetreden pad. Op zoek naar één tel niet. Gehijg in mijn rug. Hij als mij. Zij zo’n tien of elf. Hobbelend achter hem. Hij zegt: “Kom even doorgaan. Je moet je grenzen verleggen”.
Moeten.
Verleggen.
Grenzen.
Verleggen .
Moeten.
Grenzen.
Verleggen.
Het hangt even boven mij, fladdert wat en pikt me dan midden op de neus.
Angst voor de dood.
Daarom verleggen we altijd grenzen.
Dat moet.
omdat zonder einde
er geen groei zou zijn
en het kind nooit zou leren lopen
stond ik stil bij de dood
en zag ik pas
wat lopen was
Drie jaar terug wist ik dat mijn verjaardagscadeau zou worden opgewekt door een oxytocine-infuus. De gynaecoloog vroeg aan Ingrid: “hoe laat wil je bevallen?”.
“Doe maar voor de koffie”, zei ze.
Om twee minuten voor tien hield ik haar in mijn handen.
Vorige week bevond ik me voor het eerst in tijden op Amsterdam CS en voelde drang om de stad te verlaten. De wandeling door de Jordaan eindigde op een sprookjesachtige locatie, waar ik het feest met notabelen voortijdig verliet.
Het meisje achter de kassa pakte het boek geduldig en met aandacht in. De twee vrouwen voor mij bedankten haar en ontweken de ongeduldige rij. Het was een mooi pakje. Ze zocht wat onhandig naar een boekenlegger en deed me denken aan Bridget Jones. “Niet echt in de kleur van apple”, zei ze met de frisheid van Granny Smith en gelukkig had ik voor de biografie van Steve Jobs geen kadopapier nodig. Ik wilde lezen. De stad nodigt uit om de aandacht ergens anders op te richten. Dat kon Jobs als geen ander.
Het boek, een slordige zeshonderd pagina’s las ik in korte tijd uit, voor zover het niet werd onderbroken door luiers verwisselen, verhaaltjes voorlezen, werken en slapen. Van Jobs werd gezegd, dat hij altijd zichzelf was. Dat lijkt me een misvatting. Jezelf verliezen in streven naar perfectie, dat is ook een vorm van sterven. Steve Jobs was geadopteerd en gaf zichzelf bij zijn leven al weg. Streven en sterven. Meer is het niet. Minderen kan altijd nog.
het verleden is verloren
en de betekenis van morgen
waar niemand weet
dat bij haar eerste huil
de Titanic werd gedoopt
en bij haar eerste lach
Fokker spinde rond de Bavokerk
nu haar handen in de mijne
geeft ze kopjes als een kat
en huilt ze weer
als ooit tevoren
Zondagsrust is relatief. Bank. Krant. Koffie. Zeven, zes en twee, die de adrenaline arena van pakjesavond verruild hebben voor het spel, dat hen beter past.
Het is Eva Jinek, die mijn ego wakker schudt. In een ijskoud decor waar de bank met gasten op ongemakkelijk grote afstand is geplaatst, transformeert ze de fysieke meters in lichtjaren. Angst vermomd als ambitie maakt mensen lelijk en beeldvorming belangrijker dan interesse.
In de volkskrant brengt Frank Koenegracht, psychiater/dichter me weer in de geïdealiseerde zondagse gemoedstoestand : epigram.
De opening van VPRO’s vrije geluiden beneemt me de adem. Geluid neemt het over van beeld. Ngo Hong Quang.
Daarna wordt de ruimte langzaamaan gevuld met sinterklaas, speculaas en hoogrode konen.
Vanmiddag mijmeren over de sterfelijkheid van Sven Kramer.
